ابزارهای تازه متا (مالک فیس‌بوک و اینستاگرام) برای نظارت والدین؛ کمک‌کننده، اما محدود

متا ابزارهای جدیدی برای تشخیص سن کاربران و نظارت والدین معرفی کرده است. این ابزارها می‌توانند مفید باشند، اما به‌تنهایی امنیت کودکان و نوجوانان را در شبکه‌های اجتماعی تضمین نمی‌کنند.

والد و نوجوانی که در فضای خانه با هم به تلفن همراه نگاه می‌کنند؛ نمادی از گفت‌وگو و نظارت ایمن آنلاین

وضعیت: پیش‌نویس برای بازبینی انسانی. هنوز منتشر نشده است.

خلاصه خبر

شرکت متا، مالک فیس‌بوک، اینستاگرام و واتس‌اپ، ابزارهای تازه‌ای معرفی کرده که قرار است به والدین امکان نظارت بیشتر بر استفاده فرزندانشان از برخی پلتفرم‌های این شرکت، از جمله اینستاگرام، فیس‌بوک، مسنجر و Horizon بدهد. این ابزارها شامل روش‌های جدید تشخیص سن و یک مرکز مشترک برای مدیریت نظارت والدین است.

این تغییرات در زمانی مطرح می‌شود که فشار بر شرکت‌های فناوری برای محافظت بهتر از کودکان و نوجوانان در فضای آنلاین افزایش یافته است. در استرالیا نیز بحث درباره حداقل سن استفاده از شبکه‌های اجتماعی و مسئولیت پلتفرم‌ها، والدین و دولت همچنان ادامه دارد.

نکته اصلی: ابزارهای متا می‌توانند به والدین اطلاعات بیشتری بدهند، اما جای گفت‌وگو، اعتماد و آموزش سواد دیجیتال را نمی‌گیرند.

متا چه کاری می‌خواهد انجام دهد؟

متا می‌گوید برای تشخیص سن کاربران از نشانه‌های مختلف استفاده خواهد کرد. این نشانه‌ها می‌تواند شامل اطلاعات پروفایل، نوشته‌ها، عکس‌ها، و نوع تعامل کاربران در پلتفرم‌های مختلف باشد. هدف این است که حساب‌های متعلق به افراد زیر سن مجاز شناسایی و محدود یا حذف شوند. این شرکت همچنین درباره حساب‌های نوجوانان در اینستاگرام توضیح داده که بعضی تنظیمات محافظتی برای کاربران کم‌سن‌وسال به شکل پیش‌فرض سخت‌گیرانه‌تر می‌شود.

این شرکت همچنین روند گزارش حساب‌های کم‌سن‌وسال را ساده‌تر می‌کند. گزارش‌ها با کمک هوش مصنوعی و بررسی انسانی ارزیابی می‌شوند تا اگر کاربری زیر سن مجاز باشد، حساب او سریع‌تر شناسایی شود.

بخش دیگر تغییرات به «Family Centre» متا مربوط است؛ مرکزی که ابزارهای نظارت والدین را در چند پلتفرم متا در یک جا جمع می‌کند. از طریق این بخش، والدین ممکن است بتوانند درباره موضوعاتی که نوجوانان دنبال می‌کنند اطلاعات کلی دریافت کنند، اما معمولاً قرار نیست محتوای خصوصی پیام‌ها یا همه جزئیات فعالیت فرزند را ببینند.

چرا این ابزارها مطرح شده‌اند؟

شبکه‌های اجتماعی برای نوجوانان هم فرصت ایجاد می‌کنند و هم خطر. از یک طرف، آن‌ها می‌توانند راهی برای ارتباط با دوستان، یادگیری، سرگرمی و بیان هویت باشند. از طرف دیگر، خطرهایی مانند محتوای نامناسب، پیام‌های مزاحم، فشار اجتماعی، اعتیاد رفتاری، قلدری آنلاین و تماس با افراد ناشناس وجود دارد.

در سال‌های اخیر، دولت‌ها و نهادهای ایمنی آنلاین از پلتفرم‌ها خواسته‌اند مسئولیت بیشتری در قبال کاربران کم‌سن‌وسال بپذیرند. در استرالیا، دفتر eSafety Commissioner نیز بر ترکیب گفت‌وگو، قانون‌گذاری خانوادگی و استفاده درست از تنظیمات ایمنی تأکید می‌کند. متا نیز مانند دیگر شرکت‌های بزرگ فناوری تلاش می‌کند نشان دهد ابزارهای فنی بیشتری برای شناسایی سن و کمک به والدین ارائه می‌دهد.

اما پرسش اصلی این است که این ابزارها در عمل چقدر مؤثر خواهند بود. تشخیص سن در فضای آنلاین آسان نیست و نوجوانان معمولاً راه‌هایی برای دور زدن محدودیت‌ها پیدا می‌کنند.

محدودیت‌های فناوری

تشخیص سن بر اساس عکس، ویدئو، نوشته یا رفتار آنلاین همیشه دقیق نیست. ممکن است برخی کودکان بتوانند از فیلترها عبور کنند، یا برخی کاربران به اشتباه محدود شوند. هر دو حالت مشکل‌ساز است: حالت اول امنیت کودکان را کاهش می‌دهد و حالت دوم می‌تواند دسترسی کاربران مجاز را بی‌دلیل محدود کند.

موضوع حریم خصوصی نیز مهم است. اگر یک پلتفرم برای تشخیص سن از عکس‌ها، نوشته‌ها یا تعاملات کاربران استفاده کند، خانواده‌ها حق دارند بدانند چه داده‌هایی بررسی می‌شود، این داده‌ها چقدر نگهداری می‌شود و چه کسی به آن‌ها دسترسی دارد.

محدودیت دیگر این است که در بسیاری از موارد، نظارت والدین به پذیرش نوجوان نیاز دارد. اگر نوجوان دعوت والدین برای فعال کردن نظارت را نپذیرد، دسترسی والدین محدود خواهد بود. بنابراین ابزار فنی فقط در خانواده‌هایی خوب کار می‌کند که حدی از گفت‌وگو و اعتماد از قبل وجود داشته باشد.

این موضوع برای خانواده‌های مهاجر چه معنایی دارد؟

برای خانواده‌های مهاجر، مسئله استفاده فرزندان از شبکه‌های اجتماعی گاهی پیچیده‌تر است. فرزندان در مدرسه و محیط اجتماعی با هنجارهایی روبه‌رو هستند که ممکن است با فضای خانه متفاوت باشد. والدین نیز همیشه با همه پلتفرم‌ها، اصطلاحات و رفتارهای آنلاین نوجوانان آشنا نیستند.

در خانواده‌های فارسی‌زبان، گاهی فاصله زبانی و فرهنگی هم به این مسئله اضافه می‌شود. والدین ممکن است ندانند فرزندشان دقیقاً در چه فضاهایی حضور دارد یا چه نوع محتوایی می‌بیند. نوجوانان نیز ممکن است احساس کنند والدین بیش از حد کنترل‌گر هستند یا شرایط اجتماعی آن‌ها را درک نمی‌کنند.

در چنین وضعیتی، ابزارهای نظارتی می‌توانند نقطه شروع گفت‌وگو باشند، نه جایگزین آن. اگر این ابزارها فقط به شکل کنترل یا تنبیه استفاده شوند، احتمال دارد اعتماد بین والدین و فرزند کمتر شود.

پیشنهادهای عملی برای والدین

منابع